//
هم‌اکنون می‌خوانید...
وبلاگ

شیوا محبوبی: «هر جا كه هستم ، آسمان از آن من است»

این مطلب در نشریه زندانی سیاسی شماره ١٧ منتشر شد:
به ياد كسانى كه آسمان را از يك دريچه كوچك ميبينند
سال ٢٠١١ بود كه در اطاق انتظار يكى از سازمانهاى كمك به قربانيان شكنجه در لندن نشسته بودم و منتظر رئيس اين سازمان بودم كه با او در مورد حمايت از زندانيان سياسي در ايران جلسه اى داشته باشم۰ به اطرافم نگاه كردم و روى يك ميز كوچك كنار مبل يك نوشته قاب گرفته شده كوچكى ديدم، روى اين تابلوى كوچك به انگليسى نوشته شده بود: » هر جا كه هستم ، آسمان از آن من است » اين جمله خيلى توجهم را جلب كرد، چند بار جمله را خواندم و هر باركه ميخواندمش احساسى خوشايند، احساسى پر از قدرت به من دست ميداد۰
اولش نميدانستم چرا ين جمله اينقدر به دلم نشسته است، احساس ميكردم جمله آشناست اما ميدانستم كه قبلا آن را جايى نه شنيده و نه ديده بودم ۰درذهنم دليل آشنا بودن اين جمله را جستجو ميكردم كه پس از چند لحظه به ياد سلول انفراديم در زندان ديز آباد كرمانشاه و آسمانى كه ازمربع كوچك دريچه بالاى سلول ميديدم افتادم۰ هفت ماه بود درسلول انفرادى بودم وآن مربع كوچك آسمان تنها جايى از سلول بود كه دوستش داشتم چرا كه ارتباطم را با دنياى خارج وصل ميكرد۰ وقتى به آن خيره ميشدم دلم پر پر ميزد مخصوصا وقتى تابستان بود، ياد دوران بچگى خودم ميافتادم، ياد موقعى كه با خانواده ام پيك نيك ميرفتيم و آسمان يك فضاى بينهايت بود. خيره شدن به آن مربع كوچك بالاى سلولم انگار خون را با شتاب بيشترى در رگهايم به جريان ميانداخت و قلبم به شدت ميتپيد۰ مثل بچه اى كه به زور از بازى كردن جدا يش ميكنند و با گريه و زارى به خانه برش ميگردانند منهم مجبور بودم نگاهم را به زور از دريچه آسمان برگيرم و ذهنم را به سلولم برگردانم. بعد از چند بار تصميم گرفتم كه زياد به دريچه كوچك آسمان نگاه نكنم چراكه سختى آزاد نبودن و نداشتن آسمان بينهايت, برايم دردناكتر بود; چرا كه احساس زيباى تپيدن قلبى كه سرشار از زندگى بود به سردى و تاريكى تبديل ميشد و از شدت افسردگى حالت تهوع به من دست ميداد۰ به مرور زمان عليرغم همه دلتنگيم , از ته دل خوشحال بودم كه همان مربع كوچك آسمان سلولم مال من بود و هر زمان ميخواستم ذهنم را در آن پرواز ميدادم و كسى نميتوانست جلو من و پرواز ذهنم را در آن لحظه بگيرد۰
همين حالا هم هر وقت هوا تابستانى است و آسمان با رنگ زيباى سفيد و آبيش، با فضاى بينهايتش خودنمايى ميكند هميشه به آسمان خيره ميشوم. هر بار به ياد آنموقعى كه نميتوانستم آسمان زيباى تابستانى را با فضاى بيكرانش ببينم و تنها فقط يك مربع كوچك آسمان را داشتم يك دل سير آسمان را نگاه ميكنم و دقيقا همانطور كه جمله تابلو نوشته بود:
» هر جا كه هستم ، آسمان از آن من است »
در روز سى و يك خرداد ١٣٩١ – بيستم ژوئن ٢٠١٢ روز جهاني در حمايت از زندانيان سياسى بود كه به ياد زندانيان سياسى حركت سمبليكى تحت عنوان » يك آسمان، يك مردم، يك آرزو» از سوى كميته مبارزه براى آزادى زندانيان سياسى اعلام شد. در جاهاى مختلف با رها كردن بادكنك هايى كه اسم زندانيان سياسى روى آن نوشته شده بود ياد زندانيان سياسى را گرامى داشتيم۰ من نيز در آن روز در حالى كه به آسمان آبى رنگ زيباى تابستانى نگاه ميكردم به ياد همبندهايم كه اعدام شدند بادكنكى را در آسمان رها كردم۰
حال هر بار كه به آسمان نگاه ميكنم بي اختيار به دختر نوجوانى فكر ميكنم كه ماهها و سالها آسمان را تنها از يك مربع كوچك ميتوانست ببيند. به زندانيانى فكر ميكنم كه حتى آن مربع كوچك را هم نميبينند اما خاطره و احساس آسمان زيبا و آبى رنگ را در ذهن خود هر روز زنده نگه ميدارند.
برای مطلب شیوا 1

Advertisements

گفت‌و‌گو‌ها

هنوز دیدگاهی داده نشده است.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

كمك مالى خود را براى ما ارسال داريد

طومار حمايت از زندانيان سياسي, لطفا امضا كنيد

ما را در تویتر دنبال کنید!

خطا: توییتر پاسخ نداد. خواهشمندیم چند دقیقه صبر کنید و این صفحه را بازآوری نمایید.

آرشیو ماهانه

مدیران وبلاگ

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: